Inne strony warte obejrzenia: Producent odzieży dziecięcej Gadżety reklamowe usługi mailingu

Europejski system Walutowy. Traktat Rzymski EWG nie zawierał bezpośrednich postanowień o unii walutowej krajów członkowskich, lecz jedynie w sposób ramowy sformułował zagadnienie walutowe, jako część składkową polityki gospodarczej państw Wspólnoty. Na podstawie art. 105 Traktatu powołany został Komitet Walutowy organ doradczy odpowiedzialny za koordynację polityki walutowej WE. W końcu lat sześćdziesiątych Wspólnota podjęła inicjatywę utworzenia unii ekonomicznej i walutowej znana, jako Plan Wernera. Plan ten został zatwierdzony przez radę i przyjęty do realizacji w 1971 r. Przewidywał on stopniową realizację unii ekonomiczno-walutowej w okresie 1971-1980, polegając na koordynacji i harmonizacji polityki gospodarczej w ramach WE i w końcowym etapie tego procesu ostatecznego przyjęcia przez władze narodowe wspólnej polityki monetarnej (pieniężnej, walutowej i budżetowej). Plan Wernera nie został zrealizowany w swoim pierwotnym kształcie głównie z uwagi na zbyt ambitne cele, a także ze względu na kryzys naftowy lat siedemdziesiątych. Był on jednak znaczący dla przygotowania i realizacji Europejskiego Systemu Monetarnego i dla utworzenia w przyszłości unii ekonomicznej i monetarnej. Do najważniejszych jego postanowień, które decyzją Rady zostały wcielone w życie należało utworzenie w 1972 r. tzw. Węża walutowego, -powołanie w 1973 r. europejskiego Funduszu Współpracy Walutowej, - ustanowienie europejskiej jednostki rozrachunkowej przekształconej w 1978 r. w ECU, - zatwierdzenie pewnych form średnio i krótkoterminowej pomocy finansowej do utrzymania wahań kursów walutowych krajów WE w wyznaczonych granicach. Wąż walutowy funkcjonujący w ramach Wspólnoty miał na celu stworzenie strefy stabilizacji walutowej. Rozwiązanie to opierało się na zasadzie ograniczenia wahań kursów walut krajów WE do pasma o szerokości 2, 25% (wzajemne kursy walut mogły odbiegać od kursu centralnego tylko w granicach 1, 125% w gorę lub w dół). W stosunku do dolara amerykańskiego i innych walut trzecich kraje WE przyjęły rozszerzone granice wahań kursowych ustalone w 1971 r. przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy o odchyleniu +|_ 2, 25% od kursu centralnego. Mechanizm ten określono nazwą wąż w tunelu. Funkcjonowanie tego węża charakteryzowało się dużą funkcjonalnością przystępujących oraz opuszczających ten system walut zachodnioeuropejskich. Budowa Unii Europejskiej i doprowadzenie jej do takiego stanu w jakim znajduje się obecnie zejęło bardzo dużo czasu i jak widać opłacało się. Jesli natomiast chodzi o dzielenie się możliwościami jakie oferowała Unia to jeszcze do niedawna nie było nawet deklaracji chęci rozszerzenia ilości państw europejskich. W ostatnich latach jednak powstała teoria, że obie strony mogą z tego w naprawdę spory sposób skorzystać i w końcu wydano takie orzeczenie. Jest to bardzo ważne, gdyż nie wiadomo tak dokładnie jakie możliwości mogła nieść ze sobą Unia Europejska. Po ponad pięciu latach w zespole państw członkowskich wiemy, że wszystkie nasze obawy były zupełnie bezpodstawne.